Η Ελλάδα πάλι εν καμίνω, χάνει ανθρώπους και πολύτιμα οικοσυστήματα. Η απώλεια τριών πυροσβεστών και δύο πιλότων, μέσα σε λίγες μόνο ημέρες, την ώρα που επιχειρούσαν να θέσουν υπό έλεγχο τις καταστροφικές πυρκαγιές, είναι βαρύ τίμημα, σε επίπεδο χαμένων ζωών, ανθρώπινων ζωών.

Γιατί, αν αναλογιστεί κάποιος το πόσες και τι απώλειες ζώων και πουλιών και κάθε είδους, που κάηκαν μαζί με το “σπίτι τους”, η κατάσταση καταλήγει να είναι τραγική. Για τον δασικό πλούτο, το δασικό δυναμικό της χώρας, τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα.

Κάθε χρόνο χάνονται χιλιάδες στρέμματα δάσους, προστιθέμενα στα όσα κάηκαν τα προηγούμενα χρόνια, με οδυνηρή κατάληξη να μετράμε πλέον πόσα δάση μας έμειναν και πόσα θα (αν) γλιτώσουν στο τέλος, αυτής της περιόδου που ονομάζεται πλέον όχι κλιματική κρίση, αλλά κλιματική καταστροφή.

Κανείς δεν μπορεί να είναι ικανοποιημένος από το γεγονός ότι δεν χάθηκαν περισσότερες ζωές ανθρώπων. Ναι, είναι χωρίς αμφιβολία πολύ σημαντικό, που δεν είχαμε ένα δεύτερο και ίσως χειρότερο Μάτι.

Αλλά, είναι δυνατόν, για παράδειγμα, στο Πόρτο Γερμενό, να υπάρχει τέτοια αναρχία δόμησης – νόμιμης ή παράνομης, δεν έχει σημασία στην παρούσα φάση – με τυφλά τα περισσότερα σημεία εξόδου, με ακαθάριστα για χρόνια ξερά κλαδιά πεύκων, χωρίς σήμανση, χωρίς αντιπυρικές ζώνες, που – τι ειρωνεία αλήθεια – τις άνοιγαν την ώρα που πλησίαζε η φωτιά στα 100-200 μέτρα.

Δεν πήραμε κανένα μάθημα, από όσα έχουν γίνει τα προηγούμενα χρόνια. Ούτε η κεντρική κυβέρνηση, ούτε οι περιφέρειες και οι δήμοι, αλλά – δυστυχώς – ούτε το επιτελείο της Πυροσβεστικής, με δική του ή όχι ευθύνη.

Αναποτελεσματική η μίσθωση ιπτάμενων μέσων

Σε κεντρικό επίπεδο, η Ελλάδα επί σειρά ετών προτίμησε τη μίσθωση ελαφρών ιπτάμενων μέσων, αντί να προχωρήσει σε ριζική ανανέωση του κρατικού στόλου, κάνοντας πλούσιους μια χούφτα προμηθευτών και μεσαζόντων. Τα αποτελέσματα αυτής της πολιτικής αμφισβητούνται κάθε χρόνο επί του πεδίου της πυρόσβεσης.

Ο μισθωμένος (ενοικιασμένος) στόλος εναέριων μέσων δασοπυρόσβεσης της Ελλάδας για το 2026 ανέρχεται σε 51 πτητικά μέσα! Με μόλις τα 34 εθνικά (ιδιόκτητα) μέσα. Τα ενοικιαζόμενα μέσα αυξήθηκαν σταδιακά από 18 που ήταν το 2019, σε 49-51 τα τελευταία χρόνια!

Η δαπάνη για τις μισθώσεις έχει ξεπεράσει τα 500 εκατ. ευρώ, δηλαδή πάνω από μισό δις(!) συνολικά την τελευταία πενταετία, καθώς περιλαμβάνει τόσο το κόστος στάθμευσης/εγκατάστασης όσο και το κόστος ανά ώρα πτήσης.

Κάθε χρόνο, μεγάλες εξαγγελίες. Κάθε καλοκαίρι η ίδια καταστροφή. Και η ίδια αποτυχία. Με «μότο» την ίδια πομπώδη φράση, που την έχουν λειώσει σαν «καραμέλα» οι περισσότεροι συνάδελφοί μας: «Σημασία έχει που σώθηκαν ανθρώπινες ζωές». Φυσικά και έχει σημασία, αλίμονο.

Αλλά, για τη στόχευση και την υποκριτική χρήση αυτού του “επιχειρήματος”, πολλά θα μπορούσαν να ειπωθούν, αλλά τέτοιες ώρες, ενώ οι φωτιές μαίνονται ανεξέλεγκτες ακόμα σε πολλά μέρη, ας μείνουμε εδώ, περιμένοντας τον τελικό “απολογισμό” τον ερχόμενο Σεπτέμβριο και πιθανόν τον Οκτώβριο.

Διαβάστε ακόμη: