Κάποια στιγμή, θα πρέπει να σοβαρευτούμε σε αυτή τη χώρα, αν και οι ελπίδες που αναπτερώνονται κάποια στιγμή, έρχεται ένα γεγονός και τις ακυρώνει και μας τραβάει ως πολιτικό σύστημα και κοινωνία προς τα πίσω.
Η υπόθεση της “αναδιάρθρωσης” (sic) του επιδόματος ανεργίας, την οποία έριξαν στο δημόσιο διάλογο κάποια κυβερνητικά στελέχη (με πρώτο τον κυβερνητικό εκπρόσωπο, Παύλο Μαρινάκη), δεν αποτελεί μια απλή διοικητική μεταρρύθμιση, όπως επιχειρήθηκε να περάσει. Ούτε πολύ περισσότερο δεν συνιστά μια “φιλική” κίνηση προς τις χιλιάδες των εργαζομένων, που κάποια στιγμή του εργασιακού βίου τους περνάνε, χωρίς τη θέλησή τους, στο ανώνυμο πλήθος των ανέργων.
Το επίδομα ανεργίας αποτελεί ένα από τα ελάχιστα μέσα προστασίας που έχουν απομείνει για τον κόσμο της εργασίας, ειδικά όταν η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών έχει να αντιμετωπίσει τη συνεχιζόμενη ακρίβεια στα τρόφιμα, στα καύσιμα, τις μεταφορές.
Αλλά, η υπόθεση αυτή, που ήρθε ξαφνικά (;) στην επικαιρότητα, ουσιαστικά αποκάλυψε από που προέρχονται τα κεφάλαια που καλύπτουν τα επιδόματα ανεργίας, δηλαδή ποια είναι η προέλευση των πόρων αυτών, που λίγο πολύ όλες οι κυβερνήσεις το περνάνε επικοινωνιακά, κάτι σαν “δώρο” προς όσους χάνουν την εργασία τους.
Αυτό που λίγοι ήξεραν είναι ότι το επίδομα ανεργίας δεν αποτελεί κρατική παροχή, «φιλοδώρημα» ή κάποιου είδους κοινωνική βοήθεια. Τα κεφάλαια από τα οποία χρηματοδοτείται προέρχονται αποκλειστικά από τις μηνιαίες κρατήσεις 4,5 εκατομμυρίων εργαζομένων, οι οποίες ανέρχονται περίπου σε 3 δισ. ευρώ ετησίως.
Το θέμα, όμως, που δεν έχει απαντηθεί μέχρι σήμερα, αλλά είναι βέβαιο ότι θα τεθεί επιτακτικά στον δημόσιο διάλογο, έχει να κάνει με το γεγονός ότι ένα μεγάλο μέρος αυτών των χρημάτων δεν καταλήγει στους ίδιους τους δικαιούχους. Διοχετεύεται σε άγνωστες κατευθύνσεις (σε ποιες άραγε;) ή παρακρατείται κατά το μεγαλύτερό του ποσοστό ή μέρος του, από τον ΕΦΚΑ, χωρίς, όπως βεβαιώνουν έγκριτοί νομικοί και εργατολόγοι, να υπάρχει τέτοια πρόβλεψη.
Από τους ίδιους κύκλους τίθεται το ερώτημα, πως είναι δυνατόν, άλλα στοιχεία για το ποσοστό των ανέργων να δίνει η ΕΛΣΤΑΤ, άλλα η ΔΥΠΑ (πρώην ΟΑΕΔ) και άλλα το σύστημα «ΕΡΓΑΝΗ». Υπαινίσονται δε ότι αυτό το γεγονός, έχει άμεση σύνδεση με την πραγματική χρήση των 3 δισ. ευρώ που παρακρατούνται από εργαζόμενους κυρίως και εργοδότες λιγότερο.
Το θέμα αυτό, μάλιστα, το αναδείξαμε προ ημερών, διερωτώμενοι πως είναι δυνατόν να υπάρχει σχεδόν διπλάσιος αριθμός διαφοράς, δηλαδή, μια τεχνητή απόκλιση των στοιχείων κατά χιλιάδες μεταξύ συναρμόδιων κρατικών υπηρεσιών, γεγονός που συνιστά, ούτε λίγο ούτε πολύ, μία… μαγική “εξαφάνιση” εκατοντάδων χιλιάδων ανέργων από τα επίσημα στοιχεία.
