Σε ένα από τα πλέον κρίσιμα μέτωπα της σύγκρουσης στη Μέση Ανατολή εξελίσσεται το Μπαμπ ελ Μαντέμπ, το στρατηγικό στενό που ενώνει την Ερυθρά Θάλασσα με τον Κόλπο του Άντεν.

Η προέλαση των Χούθι στις δυτικές ακτές της Υεμένης έχει μεταβάλει τις ισορροπίες, δημιουργώντας νέες απειλές για τη διεθνή ναυσιπλοΐα και τις εξαγωγές πετρελαίου της Σαουδικής Αραβίας.

Οι Χούθι κατέλαβαν στις 10 Σεπτεμβρίου τη Μόκα, στρατηγικό λιμάνι της Ερυθράς Θάλασσας, ενώ επέκτειναν την παρουσία τους σε νησιά και παράκτιες θέσεις κοντά στο Μπαμπ ελ Μαντέμπ.

Η εξέλιξη τους δίνει μεγαλύτερη δυνατότητα να απειλούν ή να επηρεάζουν τη διέλευση πλοίων, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ελέγχουν πλήρως το διεθνές στενό.

Γιατί είναι τόσο σημαντικό το Μπαμπ ελ Μαντέμπ

Το Μπαμπ ελ Μαντέμπ, γνωστό και ως «Πύλη των Δακρύων», βρίσκεται ανάμεσα στην Υεμένη και τις αφρικανικές ακτές του Τζιμπουτί και της Ερυθραίας. Στο στενότερο σημείο του έχει πλάτος περίπου 29 χιλιόμετρα και αποτελεί τη νότια είσοδο της Ερυθράς Θάλασσας.

Μέσω αυτού περνούν πλοία που κατευθύνονται προς τη Διώρυγα του Σουέζ και τη Μεσόγειο, με το Reuters να αναφέρει ότι από τη συγκεκριμένη διαδρομή διέρχεται ποσότητα πετρελαίου που αντιστοιχεί περίπου στο 7% της παγκόσμιας παραγωγής.

Η προηγούμενη εκστρατεία επιθέσεων των Χούθι κατά πλοίων είχε ήδη αναγκάσει μεγάλες ναυτιλιακές εταιρείες να επιλέξουν τον πολύ μεγαλύτερο περίπλου της Αφρικής.

Η πίεση στη Σαουδική Αραβία και ο παράγοντας Ιράν

Ιδιαίτερη σημασία έχει η συγκυρία. Το Μπαμπ ελ Μαντέμπ αποτελεί για τη Σαουδική Αραβία εναλλακτική θαλάσσια δίοδο για τις ενεργειακές εξαγωγές της, περιορίζοντας την εξάρτησή της από τα Στενά του Ορμούζ.

Εάν όμως η ναυσιπλοΐα αντιμετωπίζει προβλήματα και στα δύο περάσματα, οι διαθέσιμες επιλογές του Ριάντ περιορίζονται και το κόστος προστασίας των ενεργειακών διαδρομών αυξάνεται.

Η εξέλιξη ενισχύει αντικειμενικά τη διαπραγματευτική θέση της Τεχεράνης, καθώς οι Χούθι είναι σύμμαχοί της. Ωστόσο, αναλυτές προειδοποιούν ότι δεν υπάρχουν δημόσια στοιχεία που να αποδεικνύουν πως το Ιράν διέταξε τη συγκεκριμένη προέλαση, ενώ οι Χούθι διατηρούν δικούς τους στρατιωτικούς και πολιτικούς στόχους.

Η επέκταση προς την ακτή δημιουργεί παράλληλα νέους κινδύνους για τους ίδιους τους Χούθι. Οι παράκτιες θέσεις είναι περισσότερο εκτεθειμένες σε αεροπορικά και θαλάσσια πλήγματα από ό,τι οι ορεινές περιοχές της Υεμένης, όπου το κίνημα είχε παραδοσιακά ισχυρότερη αμυντική θέση.

Διαβάστε ακόμη: