Η αντιπολίτευση έχει μπροστά της έναν νέο, απρόβλεπτο πονοκέφαλο: το κόμμα της Καρυστιανού. Όχι μόνο επειδή πρόκειται για ένα πολιτικό εγχείρημα που επιχειρεί να «πατήσει» πάνω σε ένα φορτισμένο κοινωνικό υπόβαθρο, αλλά κυρίως γιατί, όπως παραδέχονται συνομιλητές από διαφορετικούς χώρους, τραβά ψηφοφόρους οριζόντια. Και όταν οι διαρροές είναι οριζόντιες, ο φόβος δεν αφορά μόνο τους μεγάλους παίκτες, αλλά χτυπά κατευθείαν τα πιο ευάλωτα κομματικά σχήματα, εκείνα που παλεύουν για την είσοδο στην επόμενη Βουλή.

Το πιο χαρακτηριστικό στοιχείο της νέας πραγματικότητας είναι ότι αρκετές δυνάμεις που αρχικά είχαν επενδύσει πολιτικά στη δημόσια παρουσία της Μαρίας Καρυστιανού –της πρώην προέδρου του Συλλόγου Συγγενών Θυμάτων των Τεμπών– τώρα δείχνουν να αναζητούν διαδρομή επιστροφής. Όχι μετωπικά, όχι επιθετικά, αλλά με μια τακτική «ευγενικής» αποδόμησης: αργά, σταθερά, με έμφαση στις ιδεολογικές γραμμές και στις «πραγματικές θέσεις» που, όπως λένε, κρύβονται πίσω από το νέο εγχείρημα.

Οι αμβλώσεις ως αφορμή και το «παιχνίδι» της ιδεολογίας

Οι πρόσφατες αναφορές της Μαρίας Καρυστιανού σε «δημόσια διαβούλευση» για τις αμβλώσεις λειτούργησαν, για μεγάλο μέρος της προοδευτικής αντιπολίτευσης, σαν μια σπάνια ευκαιρία να αλλάξει το κάδρο. Γιατί στο ζήτημα αυτό μπορούν να στηθούν καθαρά διλήμματα: δικαιώματα, κοινωνικές κατακτήσεις, «σκοταδισμός» ή «αντιδραστική ατζέντα». Με λίγα λόγια, ένα πεδίο όπου η αντιπολίτευση νιώθει ότι έχει γήπεδο να επιτεθεί στο κόμμα της Καρυστιανού χωρίς να κατηγορηθεί εύκολα ότι χτυπά ένα πρόσωπο με ισχυρό κοινωνικό συμβολισμό.

Έτσι εξηγούνται και οι δημόσιες τοποθετήσεις κορυφαίων αρχηγών. Από τον ΣΥΡΙΖΑ η γραμμή ήταν σκληρή, με τον Σωκράτη Φάμελλο να μιλά για απαράδεκτες, σκοταδιστικές λογικές. Από τη Νέα Αριστερά, ο Αλέξης Χαρίτσης ανέβασε επίσης τους τόνους, δίνοντας έμφαση στην ιδέα ότι η «αντιδραστική ατζέντα» είναι διεθνές φαινόμενο και δεν πρέπει να περνά ως «καινοτομία». Το ΠΑΣΟΚ, με τον Νίκο Ανδρουλάκη, επέλεξε πιο μετρημένη διατύπωση αλλά έστειλε καθαρό μήνυμα: η απάντηση, όπως είπε, πρέπει να είναι ένα κόμμα με πρόγραμμα, στελέχη και δυνατότητα διακυβέρνησης – με σαφείς αιχμές προς τα «υπό κατασκευή» σχήματα και τις θεωρίες που συνοδεύουν κάποιες πολιτικές αφηγήσεις.

Η διπλή εικόνα: μαζί στα συλλαλητήρια, απέναντι στην κάλπη

Το παράδοξο για την αντιπολίτευση είναι ότι, ενώ σήμερα «μετρά» το κόστος της ανόδου του κόμματος της Καρυστιανού, χθες σχεδόν όλοι οι αρχηγοί είχαν βρεθεί στα συλλαλητήρια συμπαράστασης με κεντρικό πρόσωπο τη Μαρία Καρυστιανού. Εκείνη την περίοδο, η κοινωνική πίεση και η δημόσια συγκίνηση δεν άφηναν πολλά περιθώρια διαφοροποίησης: όποιος δεν ήταν παρών, κινδύνευε να χρεωθεί πολιτική αναλγησία.

Την ίδια στιγμή, σε εκείνη τη φάση, η ίδια η Μαρία Καρυστιανού έδειχνε προτίμηση –σε επίπεδο πολιτικού «νεύματος»– προς τη Ζωή Κωνσταντοπούλου. Και εδώ βρίσκεται ένα ακόμη κομμάτι του παζλ: η Πλεύση Ελευθερίας κρατά έως τώρα εξαιρετικά ήπια στάση απέναντι στο κόμμα της Καρυστιανού, γιατί μια μετωπική σύγκρουση με τη «Μαρία των Τεμπών» μπορεί να αποδειχθεί εκλογικά αυτοκτονική, ειδικά όταν οι δεξαμενές ψηφοφόρων μοιάζουν γειτονικές.

Δημοσκοπήσεις και πανικός επιβίωσης για τα μικρότερα κόμματα

Στο παρασκήνιο, όμως, αυτό που πραγματικά κινεί τα αντανακλαστικά της αντιπολίτευσης είναι οι μετρήσεις. Η εικόνα που περιγράφεται σε πρόσφατα ευρήματα δημιουργεί αίσθηση συναγερμού: κόμματα όπως η Νίκη, το Κίνημα Δημοκρατίας, η Νέα Αριστερά και το ΜέΡΑ25 εμφανίζονται –σε συγκεκριμένες μετρήσεις– εκτός επόμενης Βουλής, ενώ παράλληλα καταγράφεται αξιοσημείωτο ποσοστό πολιτών που δηλώνουν ότι θα μπορούσαν να ψηφίσουν κόμμα με επικεφαλής τη Μαρία Καρυστιανού.

Αυτός ο συνδυασμός φτιάχνει το πιο επικίνδυνο σκηνικό: από τη μία, μικρότερα κόμματα χάνουν «έδαφος»· από την άλλη, το κόμμα της Καρυστιανού εμφανίζεται ως νέα πιθανή είσοδος στη Βουλή, άρα ως άμεσος ανταγωνιστής. Κι έτσι η «ευγενική» αποδόμηση μετατρέπεται σε στρατηγική επιβίωσης: να παρουσιαστούν σταδιακά οι πολιτικές θέσεις της Μαρίας Καρυστιανού, ώστε να «αφομοιωθούν» από τα ακροατήρια και να μειωθεί η γοητεία του νέου σχήματος χωρίς σοκ.

Ο Αλέξης Τσίπρας, η «Ιθάκη» και η σύγκρουση δεξαμενών

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, έχει τη σημασία του ότι ο Αλέξης Τσίπρας –σε δημόσια τοποθέτησή του στην παρουσίαση της «Ιθάκης» για το 2026– έστειλε μήνυμα που πολλοί διάβασαν ως έμμεση προειδοποίηση. Η λογική ήταν σαφής: το «ΟΧΙ» της κοινωνίας μπορεί να είναι αφετηρία, αλλά όταν γίνεται εργαλείο δημαγωγίας οδηγεί στην αντιπολιτική, στην απογοήτευση και τελικά στην άκρα Δεξιά.

Δεν είναι τυχαίο ότι στο πολιτικό παρασκήνιο συζητείται πως η αντιπαράθεση ανάμεσα στον Αλέξη Τσίπρα και τη Μαρία Καρυστιανού δεν είναι απλώς «λεκτική». Εκτιμάται ότι τα δύο υπό διαμόρφωση εγχειρήματα κοιτούν προς εφαπτόμενες δεξαμενές ψηφοφόρων, διεκδικώντας με διαφορετικό αφήγημα κομμάτια της ίδιας πίτας.

Ποιοι την ανέδειξαν και ποιοι τώρα κρατούν αποστάσεις

Σημαντικό ρόλο στην ανάδειξη της Μαρίας Καρυστιανού έπαιξαν, τα προηγούμενα χρόνια, πρόσωπα και δίκτυα γύρω από τον ΣΥΡΙΖΑ, με εμφανή παρουσία σε εκδηλώσεις και παρεμβάσεις που της έδιναν ευρωπαϊκή και δημόσια νομιμοποίηση. Παράλληλα, υπήρξαν στελέχη και δημόσια πρόσωπα που στήριξαν με αναρτήσεις και παρεμβάσεις την εικόνα της, ενισχύοντας την αίσθηση ότι πρόκειται για μια φιγούρα με πολιτικό βάρος πέρα από τον αρχικό της ρόλο.

Στον ίδιο κύκλο κινήθηκε και το Κίνημα Δημοκρατίας του Στέφανου Κασσελάκη, με στελέχη του να αφήνουν ανοιχτό το ενδεχόμενο συνεργασιών και συμπλεύσεων, υπό την προϋπόθεση ότι «οι δρόμοι θα συγκλίνουν». Το ενδιαφέρον εδώ είναι ότι το Κίνημα Δημοκρατίας επιχειρεί να μεταφέρει το θέμα στις οργανωτικές του διαδικασίες, καλώντας τα μέλη του να αποφασίσουν για το πλαίσιο συνεργασιών στο συνέδριό του, αφήνοντας θεωρητικά ανοιχτό και το ενδεχόμενο προσέγγισης με το κόμμα της Καρυστιανού.

Η Νίκη, από την άλλη, κρατά χαμηλούς τόνους επισήμως, λέγοντας ότι θα κρίνει όταν παρουσιαστούν κόμμα, πρόσωπα και θέσεις. Όμως, στο πολιτικό πεδίο όλοι γνωρίζουν ότι υπάρχει κινητικότητα στελεχών και ένα «φλερτ» που, αν πάρει μορφή, μπορεί να επηρεάσει συσχετισμούς και μετακινήσεις.

Το επόμενο διάστημα θα κριθεί στη «λεπτομέρεια»

Το συμπέρασμα που βγάζουν πολλές πλευρές είναι κοινό: η αντιπολίτευση δεν θέλει –και δεν αντέχει– να δώσει στην Καρυστιανού το πλεονέκτημα του «διωκόμενου» προσώπου. Γι’ αυτό η γραμμή θα είναι προσεκτική: θεσμική, ιδεολογική, με πίεση σε συγκεκριμένα σημεία πολιτικής, ώστε το κόμμα της Καρυστιανού να απογυμνωθεί πολιτικά χωρίς να γεννήσει νέο κύμα συμπάθειας.

Γιατί, στο τέλος της ημέρας, το ζήτημα δεν είναι μόνο τι θα πει η Μαρία Καρυστιανού, αλλά πόσοι θα πειστούν ότι η λύση δεν είναι ένα νέο «όχημα οργής», αλλά μια πολιτική πρόταση με πρόγραμμα, συνοχή και δυνατότητα διακυβέρνησης. Και αυτή ακριβώς είναι η μάχη που ξεκινά τώρα, πολύ πριν στηθούν οι κάλπες.

Διαβάστε ακόμη: