Τη διαφήμιση του Κασιδιάρη ανέλαβαν εργολαβικά κάποιες αριστερές οργανώσεις. Αν δεν είχαν κάνει συγκέντρωση διαμαρτυρίας, κανείς δεν θα είχε αντιληφθεί την παρουσία του Κασιδιάρη στη Θεσσαλονίκη.

Γιατί υπάρχει και η παράμετρος της δημοσιότητας, την οποία οφείλει να υπολογίζει όποιος οργανώνει μια τέτοια αντίδραση. Όταν η διαμαρτυρία καταλήγει να στρέφει τα φώτα σε εκείνον που θέλει να αποδοκιμάσει, χρειάζεται να αναρωτηθούν οι διοργανωτές ποιος κερδίζει τελικά από την προβολή. Η πρόθεση της καταγγελίας δεν αρκεί από μόνη της για να εξασφαλίσει και το επιθυμητό πολιτικό αποτέλεσμα.

Το γεγονός ότι οργάνωσαν πορεία και βρέθηκαν σε απόσταση αναπνοής από τον χώρο του ξενοδοχείου που μιλούσε ο αμετανόητος Χρυσαυγίτης, εγκυμονεί και κινδύνους.

Η επιλογή του σημείου και της απόστασης έχει σημασία. Διότι μια κινητοποίηση κρίνεται και από το κατά πόσο μπορεί να μεταφέρει το μήνυμά της χωρίς να δημιουργεί προϋποθέσεις έντασης.

Διαφορετικά, υπάρχει ο κίνδυνος η συζήτηση να εγκαταλείψει το περιεχόμενο της διαμαρτυρίας και να περιστραφεί αποκλειστικά γύρω από την αντιπαράθεση έξω από ένα ξενοδοχείο. Και κάπως έτσι, το μήνυμα περνά σε δεύτερη μοίρα και μένει η εικόνα της σύγκρουσης.

Γι’ αυτό επενέβη άμεσα η αστυνομία, η οποία είχε απαγορεύσει τις συγκεντρώσεις, αλλά τελικά ο Κασιδιάρης εξασφάλισε άδεια από τη Δικαιοσύνη.

Το πολιτικό ερώτημα, πάντως, παραμένει: ποια αντίδραση περιορίζει την απήχησή του και ποια του προσφέρει επιπλέον χώρο στη δημόσια συζήτηση; Γιατί η αποτελεσματικότητα μιας κινητοποίησης δεν μετριέται μόνο στην ένταση της αποδοκιμασίας.

Μετριέται και στο αν υπηρετεί τον στόχο για τον οποίο οργανώθηκε. Και αυτό είναι κάτι που οι διοργανωτές οφείλουν να σταθμίζουν πριν, όχι αφού σβήσουν οι κάμερες.

Υ.Γ.:  Άσχημη η εικόνα διαδηλωτών να τρώνε ξύλο για την κυβέρνηση που εμφανίζεται να δέρνει υπέρ…ενός νεοναζί.

Διαβάστε ακόμη: