Η Ευρωπαϊκή Ένωση – αλλά και η Ευρώπη γενικότερα – κατά γενική ομολογία βρίσκεται στη χειρότερη ίσως περίοδο από ιδρύσεώς της, τόσο πολιτικά, όσο και οικονομικά, έχοντας χάσει την ισχύ της και παρακολουθεί είτε αμήχανη είτε από απόσταση τις διεθνείς εξελίξεις, που φυσικά την αφορούν άμεσα.

Οι δύο πολεμικές συρράξεις, στην Ουκρανία αρχικά και ειδικότερα, αλλά και στη Μέση Ανατολή, αποκάλυψαν την αδυναμία της Ένωσης να διαδραματίσει ισότιμο ρόλο στις εξελίξεις, δίπλα στις ΗΠΑ, την Κίνα και τη Ρωσία.

Έπαιξε το παιχνίδι των αμερικανών στην Ουκρανία, χάνοντας τα φθηνά ρωσικά καύσιμα και τώρα εισάγει το πανάκριβο αμερικανικό LNG. Ενώ στη Μέση Ανατολή ήταν ουσιαστικά ανύπαρκτη η παρουσία της και ολοφάνερη η αδυναμία της να ορθώσει δικό της λόγο, έστω και διαπραγματευτικό.

Απέναντι στην πολιτική καταστροφικών δασμών που της επέβαλε ο Τραμπ, το μόνο που πέτυχε ήταν απλώς να μειώσει τα αρχικά ποσοστά, αλλά τραυματίζοντας πολύ σοβαρά τις ευρωπαϊκές επιχειρήσεις.

Μέσα σε όλα αυτά, το πρόβλημα του τεράστιου χρέους των περισσότερων, ακόμα και των ισχυρότερων κάποτε χωρών – μελών της Ε.Ε., το κλείσιμο εκατοντάδων επιχειρήσεων, οι μαζικές απολύσεις και η φυγή πολλών εταιρειών προς τις ΗΠΑ, όπου απολαμβάνουν ισχυρών κινήτρων και δελεαστικών επιδοτήσεων, έφεραν όλα μαζί και σε κάθε χώρα ξεχωριστά, ανάλογα με τις ιδιαιτερότητές της, την άνοδο της ακροδεξιάς.

Η οποία διεκδικεί ευθέως σε Γερμανία και Γαλλία την εξουσία, εμφανιζόμενη με φιλολαϊκότερο πρόσωπο, ανατρέποντας έτσι δεδομένα δεκαετιών και επαναφέροντας φόβους και καταστάσεις, που υποτίθεται ότι είχαν εξαλειφθεί για χρόνια.

Ειδικότερα στη Γαλλία, όπου η Μαρί Λεπέν φαντάζει ως φαβορί για τις προεδρικές εκλογές, ενώ ο Μελανσόν δείχνει μεν μια δυναμική εξουσίας, ειδικά στις νεότερες ηλικίες, αλλά συγχρόνως ενεργοποιεί αντανακλαστικά κεντρώων και συντηρητικών στρωμάτων.

Το καίριο ερώτημα στους ευρωπαϊκούς πολιτικούς και οικονομικούς κύκλους αυτή την περίοδο είναι αν μπορεί να βρεθεί ένας ισχυρός κεντρώος υποψήφιος στις γαλλικές προεδρικές εκλογές, για να ανακόψει την πορεία της Λεπέν πρωτίστως και του Μελανσόν κατά δεύτερο λόγο.

Οι περισσότεροι εκτιμούν, ανοιχτά μάλιστα, ότι η Λαγκάρντ έχει τα κατάλληλα χαρακτηριστικά και διάκεινται θετικά υπέρ μιας τέτοιας λύσης.

Μέχρι τώρα, όμως, η Λαγκάρντ διέψευδε ένα τέτοιο ενδεχόμενο, που προϋπέθετε ότι θα εγκατέλειπε την ηγεσία της ΕΚΤ νωρίτερα από την λήξη της θητείας της.

Την καλούν οι περιστάσεις: «Δεν μπορώ να μείνω ουδέτερη»!

Χθες, όμως, ουσιαστικά άνοιξε τα χαρτιά της αναφέροντας ότι αποχωρεί πρόωρα, στις 7 Φεβρουαρίου, αντί του Οκτωβρίου του 2027 που θα έληγε κανονικά η θητεία της, επειδή θέλει να απελευθερωθεί από τους περιορισμούς που ισχύουν για τη δημόσια παρουσία των κεντρικών τραπεζιτών, ώστε να μπορεί να μιλά και να ενεργεί ελεύθερα για θέματα που ξεφεύγουν από τα όρια της νομισματικής πολιτικής.

Όπως επί λέξη ανέφερε, οι κεντρικοί τραπεζίτες «έχουμε υποχρέωση ουδετερότητας και αυτό είναι το τίμημα για να είμαστε ανεξάρτητοι. Τώρα, όμως, νομίζω ότι η φωνή και οι δράσεις μου, μπορούν να βοηθήσουν για θέματα που έχω στην καρδιά μου. Δεν μπορώ να μείνω ουδέτερη, δεν είμαι πλέον άνετη με την ουδετερότητα. Με ενδιαφέρει η αλήθεια και βλέπω συχνά ότι η αλήθεια καταστρέφεται».

Μπορεί να μην είπε περισσότερα, παρά τη σωρεία ερωτημάτων που δέχθηκε για το τι θα κάνει φεύγοντας από την ΕΚΤ, αλλά είναι φανερό πως ούτε θέμα ΟΗΕ υπάρχει (την 1η Ιανουαρίου αναλαμβάνει νέος γενικός γραμματέας του οργανισμού), ούτε θέμα προεδρίας της Κομισιόν, η Παγκόσμια Τράπεζα δεν την ενδιαφέρει, ούτε η θέση του Κόστα στην Ε.Ε.

Θυμίζω, γιατί έχουν τη σημασία τους οι ημερομηνίες, ότι οι εκλογές στη Γαλλία θα διεξαχθούν στις 18 Απριλίου και στις 2 Μαΐου.

Οπότε, απελευθερωμένη από τις δεσμεύσεις της σημερινής της θέσης, μπορεί άνετα να αποτελέσει τη διάδοχη κατάσταση Μακρόν, έχοντας αυξημένο κύρος διεθνώς, αλλά και διαθέτοντας την τεχνογνωσία σωτηρίας της γαλλικής αρχικά οικονομίας, αλλά και συνολικά της ευρωπαϊκής.

Διαβάστε ακόμη: