Τα προβλήματα με τη Λιβύη και την Τουρκία, δυστυχώς, παρά την πολιτική των «ήρεμων νερών», οξύνονται για ακόμα μία φορά και θέτουν την Ελλάδα προ σοβαρών αποφάσεων. Έχουμε φτάσει να συζητείται πλέον ευρέως και όχι μόνο από τους συνήθεις θερμόαιμους και προτρέχοντες «υπερασπιστές και θεματοφύλακες» των εθνικών συμφερόντων, αλλά σχεδόν από όλο το πολιτικό φάσμα, το αν πρέπει τώρα η χώρα μας να αξιοποιήσει επιτέλους τα 12 μίλια.

Είναι χαρακτηριστικές οι πληροφορίες που μεταφέρουν πηγές προσκείμενες στον πρώην πρωθυπουργό, Αντώνη Σαμαρά, ότι αυτό το θέμα με την αναγνώριση του Τουρκο-Λιβυκού μνημονίου από τη βουλή της Λιβύης, θα αποτελέσει το κύριο θέμα κατά της κυβέρνησης, ειδικά αν δεν προχωρήσει τώρα στην επέκταση των 12 μιλίων.

Είναι κοινώς παραδεκτό ότι η ενεργειακή πολιτική δεν αφορά μόνο την οικονομία, αλλά συνδέεται άμεσα με την εθνική ασφάλεια, τη διπλωματία και την αξιοποίηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων κάθε χώρας. Αυτό το αξίωμα, όμως, η Ελλάδα δυστυχώς το απεμπόλησε για σειρά ετών και σήμερα βρίσκεται σε θέση άμυνας, ακόμα και έναντι κατακερματισμένων κρατών, που απλώς προτιμούν τη συνεργασία με την Τουρκία.

Η αδράνεια μετά το 2019, οδήγησε όπως είναι γνωστό στην ενεργειακή αγορά, στην αποχώρηση το 2021 σημαντικών εταίρων, όπως η REPSOL – η οποία τώρα συμμετέχει πλέον σε κοινοπραξία Λιβυης – Τουρκίας για έρευνες «Νότια της Κρήτης» – η ENI και άλλες, είναι αποτέλεσμα συνειδητής πολιτικής επιλογής των τότε προτεραιοτήτων της σημερινής κυβέρνησης, που θυμίζω αφόριζε τους υδρογονάνθρακες και επίσημα δήλωνε ότι μόνο η πράσινη ενέργεια την ενδιέφερε.

Δεν πρόκειται απλώς για κάποια αόριστη παρενθετολογία, αλλά για καθαρή πολιτική επιλογή, που επιβλήθηκε μεν από την Ε.Ε., αλλά εμείς, ως συνήθως, σπεύσαμε να ακυρώσουμε κλεισμένες συμφωνίες ή να τις παγώσαμε το καλύτερο, με αποτέλεσμα οι μεγάλες ενεργειακές εταιρείες ερευνών και εξορύξεων να φύγουν. Συνεπώς, δικό μας ήταν σαφώς το λάθος και φυσικά για όσα συμβαίνουν δεν φταίει η…διεθνής συγκυρία.

Το Τουρκολιβυκό μνημόνιο, που υπογράφηκε τον Νοέμβριο του 2019, αμφισβητεί τις ελληνικές θέσεις σχετικά με την οριοθέτηση των θαλάσσιων ζωνών, αγνοώντας την επήρεια ελληνικών νησιών, όπως η Κρήτη. Αν η Ελλάδα είχε προχωρήσει νωρίτερα σε συστηματικές σεισμικές έρευνες και γεωτρήσεις, θα μπορούσε να είχε δημιουργήσει ισχυρότερο επενδυτικό ενδιαφέρον και να είχε ενισχύσει τη διεθνή παρουσία της στην περιοχή.

Διαβάστε ακόμη: