Έχουν και τα καλύτερα σπίτια τα προβλήματά τους, ακόμα και αν τα κέρδη τους δεν… χωράνε στα ταμεία τους και τα δίνουν για πλούσια μερίσματα, ακόμα και όταν οι περισσότεροι μέτοχοι τους είναι ξένοι. Για τις τράπεζές μας ο λόγος, όπου μαθαίνω ότι σε δύο τουλάχιστον από αυτές, οι προβληματικές, αλλά συνήθως καμουφλαρισμένες κατάλληλα σχέσεις κορυφαίων στελεχών τους, διέρχονται μια (αναμενόμενη;) κρίση.
Η μια εξ αυτών, η μεγαλύτερη, έχει σήμερα ακλόνητη (προς τα έξω) ηγεσία, αλλά η θέση της οποίας, όμως, συχνά υποσκάπτεται από πολλά κέντρα, πολιτικά και επιχειρηματικά, αλλά και από φιλόδοξους διαδόχους, που κατά καιρούς πλασάρονται ως η πιο κατάλληλη επόμενη λύση. Αλλά, στο κάδρο έχει μπει το τελευταίο διάστημα και ένα κορυφαίο στέλεχος της ίδιας τράπεζας, που “συνομοτικά” διαδίδει ότι έχει την “κατάλληλη πολιτική στήριξη”. Ο CEO έχει γίνει κοινωνός αυτών των καταστάσεων και άρχισε να παίρνει τα μέτρα του…
Στην άλλη τράπεζα, το νούμερο 1 και το νούμερο 2 έχουν εκ διαμέτρου αντίθετους χαρακτήρες, αλλά έβρισκαν τον τρόπο να συνεργάζονται και η τράπεζα να πηγαίνει ρολόι, τουλάχιστον στα στάδια της αρχικής της ανάπτυξης. Όταν, όμως, εξαντλήθηκαν τα σχετικά εύκολα ανοίγματα σε έναν κύκλο επιχειρήσεων, εκεί άρχισαν οι διαφοροποιήσεις και οι αντίθετες εισηγήσεις.
Προ της εμφανούς (και άκρως εγωιστικής) διάθεσης του Νο 1 να περνάει πάντα η δική του άποψη, ο Νο 2 αντέδρασε και κάπου εκεί όχι απλώς άρχισαν τα όργανα, αλλά βγήκαν στη φόρα και… ολόκληρες μουσικές συνθέσεις, όπως χαρακτηριστικά λένε πηγές που γνωρίζουν εκ των έσω τα τεκταινόμενα. Το θέμα πλέον θα κληθούν, πιθανότατα, να λύσουν οι (μεγαλο)μέτοχοι…
