Ένα καλά ενορχηστρωμένο κερδοσκοπικό παιχνίδι στις πλάτες των καταναλωτών στήνουν οι μεγάλες γαλακτοβιομηχανίες και τα ισχυρά τυροκομεία της χώρας.
Χρησιμοποιώντας ως βολικό πρόσχημα τις δεσμεύσεις των εξαγωγικών συμβολαίων και την επικαλούμενη μειωμένη παραγωγή γάλακτος, μεθοδεύουν μια τεχνητή ασφυξία στην αγορά. Με αυτόν τον τρόπο, δημιουργούν μια εικονική έλλειψη, η οποία οδηγεί σε προκλητική εκτόξευση της τιμής, επιβαρύνοντας το προϊόν με ένα «καπέλο» που αγγίζει τα τέσσερα ευρώ το κιλό.
Το πλέον εξοργιστικό, όμως, είναι η τακτική της «ελληνοποίησης» που ακολουθείται: την ίδια στιγμή που η αυθεντική ελληνική φέτα εξάγεται μαζικά, οι ίδιοι κύκλοι εισάγουν φθηνό λευκό τυρί από βαλκανικές χώρες. Το προϊόν αυτό «βαφτίζεται» εν μία νυκτί ελληνική φέτα και διοχετεύεται στην εσωτερική αγορά, εξαπατώντας κατάφωρα το καταναλωτικό κοινό.
Ενώ η νοθεία και η αισχροκέρδεια με τη «μαϊμού» φέτα οργιάζουν, οι ελεγκτικοί μηχανισμοί παραμένουν προκλητικά αδρανείς, περιοριζόμενοι σε ρόλο απλού τροχονόμου. Αυτό το μοτίβο της ασύδοτης κερδοσκοπίας δεν περιορίζεται στα γαλακτοκομικά, καθώς αντίστοιχα παιχνίδια στήνονται πλέον και στον τομέα των σιτηρών, με το τέλειο άλλοθι των περιορισμένων εξαγωγών από την Ουκρανία.
