Εδώ και μήνες, ο καλοκουρδισμένος μηχανισμός προπαγάνδας του Μεγάρου Μαξίμου είχε επιδοθεί σε μια επικοινωνιακή καταιγίδα, καλλιεργώντας συστηματικά υψηλές προσδοκίες για ένα δήθεν «γενναίο» πακέτο παροχών, το οποίο υποτίθεται πως θα ανταποκρινόταν στις πιεστικές ανάγκες της κοινωνίας. Τελικά, το βουνό γέννησε μύθο.
Ο πρωθυπουργός περιορίστηκε στην ανακοίνωση ενός πενιχρού επιδόματος τετρακοσίων ευρώ ετησίως για τους συνταξιούχους –ποσό που ούτως ή άλλως καταβαλλόταν στην πλειονότητα των δικαιούχων τα προηγούμενα χρόνια– και πεντακοσίων ευρώ για τους δημόσιους υπαλλήλους. Με τέτοια «ψίχουλα» όχι μόνο δεν κερδίζεις εκλογές, αλλά ούτε καν αγγίζεις τον πυρήνα των προβλημάτων μιας κοινωνίας που οδηγείται βίαια στη φτωχοποίηση και την εξαθλίωση.
Ακόμη και οι πολυδιαφημισμένες «μεταρρυθμίσεις» στο μέτωπο των τεκμηρίων και των φόρων αποδείχθηκαν απελπιστικά άτολμες, στερούμενες οποιουδήποτε στρατηγικού βάθους. Πρόκειται για ημίμετρα που δεν πρόκειται να αλλάξουν την τραγική κατάσταση που βιώνουν οι ελεύθεροι επαγγελματίες και οι μικρομεσαίοι επιχειρηματίες, οι οποίοι παραμένουν εγκλωβισμένοι σε ένα εχθρικό οικονομικό περιβάλλον.
Μέσα σε αυτό το σκηνικό, ο Κυριάκος Μητσοτάκης οδηγείται αναγκαστικά προς τις κάλπες σε καθεστώς πλήρους πολιτικής απομόνωσης. Χωρίς αξιόπιστους πολιτικούς συμμάχους που θα μπορούσαν να στηρίξουν μια κυβέρνηση συνεργασίας και, κυρίως, δίχως την παραμικρή στήριξη από την ίδια την κοινωνία, ο πρωθυπουργός μοιάζει να έχει χάσει την επαφή με την πραγματικότητα.
Το μόνο που του έχει απομείνει ως τελευταίο ανάχωμα είναι η στήριξη από ισχυρούς κύκλους της διαπλοκής, ο παραμορφωτικός φακός του μηχανισμού προπαγάνδας και η τεχνητή αισιοδοξία που επιχειρούν να συντηρήσουν οι φιλικές προς το σύστημα εταιρείες δημοσκοπήσεων.
